وداع با ماه خدا

ماه مبارک رمضان یک حقیقت و باطنی دارد که این حقیقت در قیامت ظهور می کند.ماه مبارک رمضان را امام سجاد(ع)عید اولیا الله میداند. در صحیفه سجادیه دعایی است به نام دعای وداع ماه مبارک رمضان.این وداع برای کسی است که با ماه مبارک رمضان مانوس بوده و ماه مبارک رمضان دوست او می باشد و الا آنکه با این ماه نبوده وداعی ندارد. انسان با دوستش و یا کسی که با او مدتی مانوس بود،خداحافظی می کند.آنکه اصلا نمی داند چه وقت ماه مبارک رمضان آمد و چه وقت سپری شد،چرا آمد و چرا سپری شد،او وداعی ندارد.اما امام سجاد(ع) آخر ماه رمضان که شد،در حد یک ضجه این دعا را می خواند.