اوج بندگی

خورشید فروزان حیات امام علی علیه السلام،در افق روز نوزدهم رمضان سال جهلم هجری در آسمان شهر کوفه به خون نشست و شمشیر مسموم نفاق و کین،فرق انسان عدالت گستری را شکافت که برترین خلق پس از رسول خدا(صلی الله علیه و آله)بود.آنان که می خواستند نور خدا را خاموش کنند،نمی دانستند که اراده الهی،بر مانایی علی(علیه السلام)استوار است و می بینیم که همچنان،کردار و گفتار امام مومنان،چراغ راه مردان خدا و حق جویان و یکتاپرستان جهان است.

نوزده رمضان،سکوی پرواز ضاهری امام علی(علیه السلام)تا بیکران ها،زمان جدایی از خلق و رسیدن به محبوب واقعی بود.

حادثه که به شهادت امام علی علیه السلام انجامی،یکی از بزرگترین جنایت های بشری است،زیرا ابن ملجم مرادی،هیچ آزاری از امام ندیده بود.امیرمومنان علی(علیه السلام)برای او سرا پامهر و محبت و خیر و برکت بود،چنان که برای دیگران.

این فاجعه به بدنامی برنامه ریزان و عامل آن انجامید و برای امام علی(علیه السلام)،حیاتی بود بالاتر از حیات دنیوی.حادثه مسجد کوفه و واکنش امام،نمایش گر اوج انسانیت و جلوه ای از نمایش عدل علوی در تاریخ بشری است.نوزدهم رمضان سال چهلم هجری،شاهد مظلومیت علی(علیه السلام)و اوج بندگی برترین انسان عصر پس از پیامبر(صلی الله علیه و آله )بود.