عید فطر

عيد رمضان آمد و ماه رمضان رفت صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

طبيعت با بهار طراوت مى‏يابد و معنويت با بهار رمضان اوج مى‏گيرد. بهار طبيعت با نوروز آغاز مى‏شود و بهار معنويت با ماه رمضان. سردى طبيعت با شكوفه‏هاى بهارى و سرود بلبلان رخت بر مى‏بندد و يخهاى عصيان و نافرمانى، با زمزمه‏هاى نيمه شب رمضان و ترنم دعاى رمضانيان آب مى‏شود. در رمضان است كه مى‏توان هفت شهر عشق را پيمود و ديو نفس را بر زمين افكند و در عيد فطر پيروزى فطرت بر شهوت را، جشن گرفت.
اگر گردش زمين دور خورشيد، آغازگر سال شمسى است واگر تكاپوى ماه بر گرد زمين، نويد بخش سال قمرى؛ حركت سالك عاشق در رمضان المبارك در مدار توحيد، طلايه دار سال معنوى است و پيروزى قلب سليم بر شهوت بدخيم، نوروز آن.
رضاى آل محمد عليهم‏السلام را سخنى شنيدنى است:

«اِنَّما جُعِلَ يَوْمُ الْفِطْرِ الْعيدَ لِيَكُونَ لِلْمُسْلِمينَ مُجْتَمَعا يَجْتَمِعُونَ فيهِ وَ يُبْرِزُونَ لِلّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيُمَجِّدُونَهُ عَلى ما مَنَّ عَلَيْهِمْ فَيَكُونُ يَوْمَ عيدٍ وَ يَوْمَ اِجْتِماعٍ وَ يَوْمَ فِطْرٍ وَ يَوْمَ زَكاةٍ وَ يَوْمَ رَغْبَةٍ وَ يَوْمَ تَضَرُّعٍ. وَ لأَِنَّهُ اَوَّلُ يَوْمٍ مِنَ السَّنَةِ يَحِلُّ فيهِ الاَْكْلُ وَالشُّرْبُ لاَِنَّ اَوَّلَ شُهُورِ السَّنَةِ عِنْدَ اَهْلِ الْحَقِّ شَهْرُ رَمَضانَ فَأَحَبَّ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ اَنْ يَكْونَ لَهُمْ فى ذلِكَ مَجْمَعٌ يَحْمِدُونَهُ فيهِ وَ يُقَدِّسُونَهُ؛(1)
همانا روز فطر، عيد قرار داده شده تا براى مسلمانان روز اجتماعى باشد كه در آن روز گرد هم آيند و [عشق و محبت خود] به خداوند را ابراز كنند و به خاطر منّتى كه بر آنان نهاده است، او را ستايش كنند، پس روز عيد و روز گردهم‏آيى و روز افطار، روز زكات، روز گرايش به يكديگر و روز تضرّع [به پيشگاه حق تعالى] است، [و نيز روز فطر، روز عيد قرار داده شده] به دليل آنكه روز فطر اولين روز سال است كه خوردن و آشاميدن در آن جايز شمرده شده است، چرا كه نزد اهل حق اولين ماه سال، ماه رمضان است و خداوند دوست دارد در روز عيد فطر، مسلمانان اجتماع كنند و با يكديگر به ستايش و تقديس او بپردازند.»

در صبحدم اين عيد آسمانى است كه هاتفى ملكوتى، پيروزمندان ميدان جهاد اكبر را به دريافت پاداششان فرا مى‏خواند، پاداشى فراتر از پاداشهاى خاكى و غيرقابل مقايسه با هداياى پادشاهان زمينى.

امام باقر عليه‏السلام ازپيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله روايت كردند: «اِذا كانَ أَوَّلُ يَوْمٍ مِنْ شَوّال نادى مُنادٍ: اَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ أَغْدُوا اِلى جَوائِزِكُمْ. ثُمَّ يا جابِرُ جَوائِزُ اللّهِ لَيْسَتْ كَجَوائِزِ هؤُلاءِ الْمُلُوكِ. ثُمَّ قالَ: هُوَ يَوْمُ الْجَوائِزِ؛(2) هنگاهى كه روز اول ماه شوال فرا مى‏رسد، منادى ندا مى‏دهد: هان اى مؤمنان! براى دريافت جوايزتان صبح زود بشتابيد. اى جابر، جوايز خداوند همانند جوايز پادشاهان نيست. سپس فرمود: روز اول شوال، روز جوايز است.»
فاتحان و مدال‏آوران جهاد اكبر را شايسته نيست كه از پس اين پيروزى بزرگ، در گرداب معصيت و نافرمانى در غلطند و ديگر بار اسير نفس فرومايه شوند و عزت خدايى را با ذلّت شيطانى معاوضه كنند. اميرمؤمنان على عليه‏السلام در خطبه‏هاى عيد فطر، مردم را به دورى از معصيت در ابعاد مختلف فردى، اجتماعى، اقتصادى، و... دعوت مى‏فرمايد.
امام على عليه‏السلام در عيد فطر خطبه خواند تا آنجا كه فرمود: «اَطيعُوا اللّه‏َ فيما نَهاكُمْ عَنْهُ مِنْ قَذْفِ الْمُحْصَنَةِ وَ اِتْيانِ الْفاحِشَةِ وَ شُرْبِ الْخَمْرِ وَ بَخْسِ الْمِكْيالِ وَ شَهادَةِ الزُّوْرِ وَ الْفِرارِ مِنَ الزَّحْفِ؛(3) فرمان خداوند را در خوددارى از كارهايى كه شما را از آن برحذر داشته است، عمل كنيد [كه از آن جمله است:] نسبت ناروا به زنان عفيف، شهوترانى حرام، شراب خوارى، كم‏فروشى، شهادت ناحق و فرار از جهاد.»عيد فطر
عید فطر

عيد فطر يكى از دو عيد بزرگ اسلامى است كه درباره آن احاديث و روايات بيشمارى وارد شده است. مسلمانان روزه‏دار كه ماه رمضان را به روزه گذرانده و از خوردن و آشاميدن و بسيارى از كارهاى مباح ديگر امتناع ورزيده‏اند، اكنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مى‏طلبند; اجر و پاداشى كه خود خداوند به آنان وعده داده است.
امير المؤمنين(ع) در يكى از اعياد فطر خطبه‏اى خوانده‏اند و در آن مؤمنان را بشارت و مبطلان را بيم داده‏اند:
خطب امير المؤمنين على بن ابى طالب(ع) يوم الفطر فقال: «ايها الناس! ان يومكم هذا يوم يثاب فيه المحسنون و يخسر فيه المبطلون و هو يوم اشبه بيوم قيامكم، فاذكروا بخروجكم من منازلكم الى مصلاكم خروجكم من الاجداث الى ربكم و اذكروا بوقوفكم في مصلاكم وقوفكم بين يدى ربكم، و اذكروا برجوعكم الى منازلكم رجوعكم الى منازلكم في الجنة.
عباد الله! ان ادنى ما للصائمين و الصائمات ان يناديهم ملك في آخر يوم من شهر رمضان ابشروا عباد الله فقد غفر لكم ما سلف من ذنوبكم فانظروا كيف تكونون فيما تستانفون.» (11)
اى مردم! اين روز شما روزى است كه نيكوكاران در آن پاداش مى‏گيرند و زيانكاران و تبهكاران در آن مايوس و نااميد مى‏گردند و اين شباهتى زياد به روز قيامت دارد. پس با خروج از منازل و رهسپارى به سوى جايگاه نماز عيد، خروجتان را از قبر و رفتنتان را به سوى پروردگار به ياد آوريد، و با ايستادن در جايگاه نماز، ايستادن در برابر پروردگارتان را ياد كنيد، و با بازگشت‏به سوى منازل خود، بازگشتتان به سوى منازلتان در بهشت‏برين را متذكر شويد. اى بندگان خدا. كمترين چيزى كه به زنان و مردان روزه‏دار داده مى‏شود، اين است كه فرشته‏اى در آخرين روز ماه رمضان به آنان ندا مى‏دهد و مى‏گويد: هان! بشارتتان باد، اى بندگان خدا كه گناهان گذشته‏اتان آمرزيده شد! پس به فكر آينده خويش باشيد كه چگونه بقيه ايام را بگذرانيد؟
عارف وارسته، «ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى‏» درباره عيد فطر آورده است: «عيد فطر روزى است كه خداوند آن را از ميان ديگر روزها برگزيده است و مخصوص هديه بخشيدن و جايزه دادن به بندگان خويش ساخته است. خداوند به آنان اجازه داده است تا در اين روز نزد حضرتش گرد آيند و بر خوان كرم او بنشينند و ادب بندگى به جاى آرند; چشم اميد به درگاه او دوزند و از خطاهاى خويش پوزش خواهند; نيازهاى خويش به نزد او آرند و آرزوهاى خويش از او خواهند. و نيز آنان را وعده و مژده داده است كه هر نيازى به او آرند، برآورد و بيش از آنچه چشم دارند به آنان ببخشد، از مهربانى و بنده‏نوازى، بخشايش و كارسازى در حق آنان روا دارد كه گمان نيز نمى‏برند.» (12)

وداع با ماه خدا

ماه مبارک رمضان یک حقیقت و باطنی دارد که این حقیقت در قیامت ظهور می کند.ماه مبارک رمضان را امام سجاد(ع)عید اولیا الله میداند. در صحیفه سجادیه دعایی است به نام دعای وداع ماه مبارک رمضان.این وداع برای کسی است که با ماه مبارک رمضان مانوس بوده و ماه مبارک رمضان دوست او می باشد و الا آنکه با این ماه نبوده وداعی ندارد. انسان با دوستش و یا کسی که با او مدتی مانوس بود،خداحافظی می کند.آنکه اصلا نمی داند چه وقت ماه مبارک رمضان آمد و چه وقت سپری شد،چرا آمد و چرا سپری شد،او وداعی ندارد.اما امام سجاد(ع) آخر ماه رمضان که شد،در حد یک ضجه این دعا را می خواند.

ماه رمضان ماه مغفرت

پیامبر اکرم(ص)می فرمایند:از خداوند به دور باد و نفرین بر کسی که به شب قدر برسد و زنده باشد، اما آمرزیده نشود.

رمضان گذشت از من چه کنم که بینوایم

دل من زحب دنیا نگذشت ای خدایم

تبعات هر گناهم شده بود سد راهم

تو به من عطا نمودی که نباشد ادعایم

چو شدم گدای کویت شده ام خجل زرویت

تو نشسته ای کنارم که روا کنی دعایم

متزلزل است بارم به کجا کشیده کارم

چه وداع اشکباری،شده آتشین به کایم

به کجا روم خدایا پس از این سحر،سحرها

شب جمعه ای بیاید که به سوی تو بیایم

به فدای میزبانی که به وقت میهمانی

به بر گدا نشست و بر خویش داد جایم

چه دعای با صفایی،چه رفیق با وفایی

چه خدای آشنایی که نمود آشنایم

چه دعای افتتاحی چه دو چشم پر سلاحی

چه توسلی چه ذکری چه بگویم ای خدایم

چه دمی چه نوحه خوانی چه شبی چه گریه هایی

چه غمی چه روضه هایی که تو کرده ای عطایم

به صفای لیله القدر به جمال نیمه بدر

تو خریدی آبرویم که گدای هل عتایم

تو از این خمار خانه بنمودی ام روانه

دل شب مدینه بردی که غلام مجتبایم

به شب نزول قرآن،به شکاف فرق فرقان

به دلم نشست قرآن چو نمود علی صدایم

به علی و زینبش به محبت حسینش

بنویس جان زهرا که شهید کربلایم

بنویس جان مهدی که منم از آن مهدی

به خدا قسم خدایا که نشان دهم وفایم

وعده ما همه با هم در راهپیمانی روز قدس

بسم الله الرحمن الرحيم
من طى ساليان دراز، خطر اسرائيل غاصب را گوشزد مسلمين نمودم كه اكنون، اين روزها به حملات وحشيانه خود به برادران و خواهران فلسطينى شدت بخشيده است و به ويژه در جنوب لبنان به قصد نابودى مبارزان فلسطينى پياپى خانه و كاشانه ايشان را بمباران مى كند.من از عموم مسلمانان جهان و دولت هاى اسلامى مى خواهم كه براى كوتاه كردن دست اين غاصب و پشتيبانان آن، به هم بپيوندند; و جميع مسلمانان جهان را دعوت مى كنم آخرين جمعه ماه مبارك رمضان را كه از ايام قدر است و مى تواند تعيين كننده سرنوشت مردم فلسطين نيز باشد، به عنوان " روز قدس " انتخاب و طى مراسمى همبستگى بين المللى مسلمانان را در حمايت از حقوق قانونى مردم مسلمان فلسطين اعلام نمايند. از خداوند متعال پيروزى مسلمانان را بر اهل كفر خواستارم.
والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته
روح الله الموسوي الخميني

هفته دفاع مقدس گرامی باد

31 شهريور سالروز شروع جنگ تحميلي از سوي رژيم بعث عراق عليه جمهوري اسلامي ايران، به عنوان آغاز هفته دفاع مقدس نامگذاري شده است. دوران هشت ساله دفاع مشروع امت سلحشور ايران در حفظ و اعتلاي نظام مقدس اسلامي و حراست از مرزهاي عزت و شرف اين رمز و بوم، به مثابه يکي از حساس ترين و بارزترين برهه هاي حيات راستين اين ملت، همچون نگيني تابناک، تا هميشه زمان، بر تارک تاريخ حماسه و ايثار و پايداري آزادگان جهان مي درخشد. دفاع امت اسلامي ايران در برابر تجاوز همه جانبه دشمنان اسلام، در تاريخ افتخار آفريني مبارزات حق طلبانه، يک ملت سترگ، فروزان خواهد بود. پايداري ايران اسلامي كه برخاسته از روح وحدت و ايمان بود، در سايه هدايت هاي رهبر انقلاب اسلامي،‌ حضرت امام خميني (ره) شكل گرفت و باعث احياي يك مكتب سازنده و نهضت هاي آرمانگرا و ايدئولوژي جهانگير شد.
دفاع مقدس ما در زمينه هاي مختلف سياسي، ‌نظامي، اجتماعي، فرهنگي و ... توانست معادلات جهاني معمول را بر هم زند و تحليل هاي مادي دنياپرستان را نقش بر آب سازد. اين حادثه عظيم، بي شک در ياد ملت ايران خواهد ماند و غرور و سرافرازي و حماسه آفريني را در نسل هاي بعد بر جاي خواهد گذاشت.
جنگ تحميلي عراق عليه ايران 2887 روز به طول انجاميد که طي آن هزار روز نبرد فعال صورت گرفت که 793 روز حمله از سوي رزمندگان اسلام بود و 207 روز از سوي ارتش متجاوز بعثي در طول جنگ شمار 381 هزار و 680 نفر از نيروهاي دشمن کشته و يا زخمي شدند و 72 هزار نفر به اسارت نيروهاي اسلام در آمدند. در اين هشت سال 371 فروند هواپيما و 82 فروند بالگرد دشمن منهدم شد. 1700 دستگاه تانک و نفربر، 480 قبضه توپ و سه هزار و 363 دستگاه خودرو نظامي به غنيمت ايران در آمد و و پنج هزار و 758 دستگاه تانك و نفربر، 532 قبضه توپ و پنج هزار و 152 دستگاه و خودرو نظامي دشمن منهدم گرديد. مقاومت رزمندگان اسلام سبب شد تا ذخاير ارزي عراق که در ابتداي جنگ، حدود سي ميليارد دلار بود، پس از شکست در عمليات بيت المقدس و فتح خرمشهر به صفر برسد و پس از پايان جنگ، اين کشور بيش از هفتاد ميليارد دلار بدهي داشته باشد.

رحمت دوست

امشب رحمت دوست جاریست...
مانند رود...
نه!
مانند باران...
اگر دلتان لرزید...
بغضتان ترکید...
کسی اینجا
محتاج دعاست

برو...اما برگرد

نرو ای هستی زینب(س)،به سوی ما برگرد

ای تمامیت خاک،ای همه دریا برگرد

مرغ ها راه تو بستند،جه پیش آمده باز

مرغ ها راه تو بستند که فردا...برگرد

میهمانی ست در این خانه غمگین امشب

مادرم فاطمه(س)اینجاست،تو بابا برگرد!

چه کسی آمده بر حلقه در خیمه زده ست

و قسم می دهدت باز به زهرا(س)برگرد

جبرئیل است به این حلقه و یا پیغمبر؟

یا گرفته است عبای تو مسیحا ،برگرد!

بانگ از کیست؟صدا از همه سوی عرش است

فرش تا عرش به زاری ست که آقا برگرد!

برو...اما نه،نرو،باز دلم شور افتاد

حق به همراه تو،رفتی برو،اما برگرد

مرغ ها غمزده خواندند،پدر می دانند

که چه خاکی شده بر تارک دنیا برگرد،برگرد

این فقط مرثیه زینب(س)تنهای تو نیست

چهارده قرن سرودیم که مولا برگرد

(امیر مرزبان)

اوج بندگی

خورشید فروزان حیات امام علی علیه السلام،در افق روز نوزدهم رمضان سال جهلم هجری در آسمان شهر کوفه به خون نشست و شمشیر مسموم نفاق و کین،فرق انسان عدالت گستری را شکافت که برترین خلق پس از رسول خدا(صلی الله علیه و آله)بود.آنان که می خواستند نور خدا را خاموش کنند،نمی دانستند که اراده الهی،بر مانایی علی(علیه السلام)استوار است و می بینیم که همچنان،کردار و گفتار امام مومنان،چراغ راه مردان خدا و حق جویان و یکتاپرستان جهان است.

نوزده رمضان،سکوی پرواز ضاهری امام علی(علیه السلام)تا بیکران ها،زمان جدایی از خلق و رسیدن به محبوب واقعی بود.

حادثه که به شهادت امام علی علیه السلام انجامی،یکی از بزرگترین جنایت های بشری است،زیرا ابن ملجم مرادی،هیچ آزاری از امام ندیده بود.امیرمومنان علی(علیه السلام)برای او سرا پامهر و محبت و خیر و برکت بود،چنان که برای دیگران.

این فاجعه به بدنامی برنامه ریزان و عامل آن انجامید و برای امام علی(علیه السلام)،حیاتی بود بالاتر از حیات دنیوی.حادثه مسجد کوفه و واکنش امام،نمایش گر اوج انسانیت و جلوه ای از نمایش عدل علوی در تاریخ بشری است.نوزدهم رمضان سال چهلم هجری،شاهد مظلومیت علی(علیه السلام)و اوج بندگی برترین انسان عصر پس از پیامبر(صلی الله علیه و آله )بود.

این فصل را با من بخوان

چگونه ازآمدن رمضان بگوییم و یادی از نیمه این ماه نکنیم که مولودی چون کریم اهل بیت حضرت امام حسن مجتبی(علیه السلام)را با خود همراه دارد.پیشوای دوم جهان تشیع که خستین میوه پیوند فرخنده علی(ع)با دختر گرامی پیامبر اسلام(ص)بود،پیشوای دوم نه تنها از نظر علم،تقوا،زهد و عبادت،مقامی برگزیده و ممتاز داشت،بلکهاز لحاظ بذل و بخشش و دستگیری از بیچارگان و درماندگان نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود.وجود گرامی آن حضرت آرام بخش دل های دردمند،پناهگاه مستمندان و تهیدستان،و نقطه امید درماندگان بود.هیچ فقیری از در خانه آن حضرت دست خالی بر نمی گشت.هیچ آزرده دلی شرح پریشانی خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمی کرد،جز آنکه مرهمی بر دل آزرده او نهاده می شد.گاه پیش از آنکه مستمندی اظهار احتیاج کند و عرق شرم بریزد،احتیاج او را برطرف می ساخت و اجازه نمی داد رنج و مذلت سوال را بر خود هموار سازد!
پیشاپیش میلاد امام حسن مجتبی(ع) را بر شما تبریک می گویم.

نجوای عاشقانه

به نام خداوند بخشنده مهربان
خدایا خطا و گناهان مرا لباس خواری و ذلت پوشانیده و دوری تو جامه عجز و بینوایی بر تنم انداخته و جنایت بزرگ(هوای نفس پرستی)مرا دل مرده ساخته.تو ای خدا از رجوع به لطف و کرمت باز این مرده دلم،زنده گردان.ای مقصد و مقصود و مطلوب و آرزوی من.قسم به عزتت که من کسی که گناهانم را ببخشد غیر تو نمی دانم و آنکه در هم شکستگی های امورم را جبران کند جز تو نمی بینم.من با آه و ناله و کمال خضوع به در گاهت آمده ام و به خواری و مذلت به سویت رو آورده ام پس اگر تو از در برانی،دیگر به که رو آورمو اگرم تو رد کنی به که پناه برم.پس آه از تاسف و حسرت خجلت و افتضاح من و وای از اندوه و غم مصائب و کردار زشت من از تو درخواست می کنم ای بخشنده گناه بزرگ و ای جبران کننده هر شکسته استخوان که ببخشی گناهان مهلک خطدناکم و بپوشانی زشتی های پنهانی فضاحت آورم و مرا در عرصه قیامت از نسیم خوش عفو و عنایت جدا مساز و از نیکویی بخشش و پرده پوشش محروم مگردان.خدایاسایه ابر رحمتت را بر سر گناهان(سوزان)من بینداز و باران لطف و محبتت را بر عیوب و پلیدیهای اعمالم بباران.خدایا آیا بنده گریخته به جایی جز به درگاه مولایش رجوع تواند کرد،ایا از خشم و غضب مولایش غیر او احدی تواند حمایت نمود.خدایا اگر پشیمانی از گناه توبه است(به لطفت)من از آمرزش طلبانم.تو راسزد که(بر ما)عتاب کنی تا باز(به لطف آیی و)خشنود گردی.خدایا قسم به قدرتت بر من که توبه ام بپذیر و به حلمب بر عصیانم که از من درگذر و به علمت به احوالم که با من به رفق و محبت نظر فرما.خدایا تویی که دری از عفو و بخششت به روی بندگان باز کردی و نامش توبه نهادی و(در کتابت)فرمودی:ای بندگان به درگاه من به توبه با حقیقت بازآیید(تا از گناهانتان درگذرم)پس عذر آنکه از این درگه(به روی گنه کاران)باز کردی غافل است چه خواهد بود؟ای خدا اگر گناه از من زشت است،عفو از تو زیباست.ای خدا من اولین بنده نیستم که گنه کرده و ازاو تو درگذشتی و به درگاه کرمت آمد و به او احسان کردی( بسیار چون من گنه کاران را بخشیده ای و با آنها جود و کرم فرموده ای)ای دادرس پریشان دلان،ای برطرف سازنده غم و رنج و زیان،ای بزرگ احسان،ای آگاه از سر بندگان،ای نیکو پرده پوش بر گناهان،جود و رحمت نامنتهای تو را به سوی تو شفیع می گردانم و بهجناب تو مهربانیت نزد تو توسل می جویم.پس دعایم مستجاب کن و از امیدی که به لطف تو دارم محرومم مگردان و توبه ام قبول فرما و خطاهایم به کرم و رحمتت محو گردان.ای مهربان ترین مهربانان عالم

میهمان عرش خدایی

ماه رمضان ماه خداوند عالمیان است و شریف ترین ماه ها است و ماهی است که در های آسمان و درهای بهشت و رحمت گشوده می شود و درهای جهنم بسته می شود و در آن شبی است که عبادت در آن بهتر است از عبادت هزار ماه.پس تامل نما که چگونه خواهی بود در شب و روز خود و چگونه می داری اعضا و جوارح خود را از معصیت های پروردگار خود.مبادا شب ها در خواب باشی و روزها غافل از یاد خدا.همانا در خبر است که در آخر هر روز از روزهای ماه رمضان در وقت افطار حق تعالا هزارهزار کس را از آتش جهنم آزاد می کند و چون شب جمعه و روز جمعه می شود در هر ساعتی هزار هزار کس را از آتش جهنم آزاد می کند که هر یک مستوجب عذاب شده باشند و در شب و در روز آخر ماه به عدد آنچه در تمام ماه آزاد کرده است،آزاد می کند.پس ای عزیز مبادا که بیرون رود ماه رمضان و گناهان تو باقی مانده باشد،و در هنگامی که روزه داران مزدهای خود را بگیرند تو از جمله محرومان و زیانکاران باشی.و تقرب بجوی به سوی خداوند تبارک و تعالی به تلاوت کردن قرآن مجید در شب ها و روزهای این ماه و به ایستادن به نماز و جد و جهد کردن در عبادت و به جا آوردن نمازها در اوقات فضیلت و کثرت و استغفار و دعا.فعن الصادق(ع):انه من لم یغفر له فی شهر رمضان لم یغفر له الی قابل الا ان یشهد عرفه.از حضرت صادق(ع)روایت شده که هر کس در ماه مبارک رمضان آمرزیده نشود،آمرزیده نگردد تا سال آینده اش مگر آنکه در عرفه حاضر گردد.
بر گرفته شده از مفاتیح الجنان

دستی به دعا و چشمی به امید

رمضان دعوتی است معنوی و تو میهمان عرش خدایی.رمضان،فرصت استفاده از"نفحات رب"است.رمضان،موسم"عبادت است و عبادت،غذای روح است.رمضان،فصل مناجات و دعاست.و دعا،نردبان تعالی جان است.رمضان،دوره تزکیه و تهذیب و تربیت وساختن و مقاومت کردن و تحمل نمودن و چشیدن است...در خلوت بیداران شب زنده دار،دستی به دعا و چشمی به امید،به سوی خدای غفار بگشاییم و در شبهای قدر،بستر خواب را جمع کرده،مائده طیبات و ذکر مدایح و مرائی خاندان عصمت بگسترانیم و در نای نیاز،نجوای عارفانه سر دهیم.رمضان را باید"آیینه"ای بسازیم،پیش رویمان،تا در آن،چهره باطن و سیمای اخلاق خویش رابه تماشا بنشینیم.رمضان، برای ما کلاس است.در همه زمینه ها،و در رابطه با"خدا"و"خود"و"مکتب".رمضان ماه ضیافت خدا است.خداوند میزبان است و بندگان او میهمان،و نیایش و قرب وسیله پذیرایی.و قلب های روشن،فدیه بندگان به آستان خداوند است،و دیدگان اشکبار و دل های امیدوار،سرمایه عابدان. ...

فلسفه روزه از دیدگاه امام علی(ع)

امام على(ع) در فلسفه روزه چه مى‏ فرمايد؟ ما اگر پوياى فلسفه روزه و حكمت تشريع آن باشيم و از خواص و فوائد آن بخواهيم اطلاعات بيشترى پيدا كنيم و به اشكال تراشيهاى منتقدين پاسخ اقناع كننده بدهيم به سخنان حكيمانه و درربار حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه گوش فرا مى‏ دهيم در قسمتى از اين خطبه امام مى‏ فرمايد: «و مجاهدة الصيام فى الايام المفروضات، تسكينا لاطرافهم، و تخشيعا لابصارهم، و تذليلا لنفوسهم و تخفيضا لقلوبهم، و اذهابا للخيلاء عنهم لما فى ذلك من تعفير عتاق الوجوه بالتراب تواضعا و التصاق كرائم الجوارح بالارض تصاغرا و لحقوق البطون بالمتون من الصيام تذللا» اميرمؤمنان عليه السلام به دنباله

مطالب ارزشمندى مى‏ فرمايد: از خدا بترسيد و از كيفر تباهكارى در دنيا، و از زيان ستمگرى در آخرت ... و خداوند بندگان مؤمنش را حفظ مى‏ فرمايد، به وسيله نمازها و زكاتها، ( و سپس فوائد و پاره‏اى از علل و فلسفه روزه را بيان مى‏ فرمايد) و كوشش در گرفتن روزه در روزهاى واجب، براى آرام ماندن دست و پا و اندام و ديگر ايشان (از معصيت و نافرمانى) و چشم به زير انداختنشان و فروتنى جانهاشان، و زبونى دلهاشان، و بيرون كردن كبر و خودپسندى از آنان، چون در نماز است ماليدن رخسارهاى نيكو براى فروتنى، و (هنگام سجده نمودن) چسبانيدن اعضاء شريفه (هفت موضع) را به زمين براى اظهار كوچكى و «ذلت‏به پيشگاه با عظمتش‏» و در روزه رسيدن شكمها به پشتها براى خضوع و ناچيز دانستن خويش كه روزه و نماز و زكات فلسفه‏اش سازندگى و تزكيه، و تذلل و تقلل به پيشگاه حضرت حق است، و از چيزهائى است كه مى‏ تواند آدمى را از چنگ شيطان نجات بخشد، و از انواع بيماريهاى ظاهرى و باطنى برهاند، و مخصوصا درس مقاومت و مبارزه را عملا ياد آدمى دهد، مخصوصا روزه است كه از امتيازات بخصوص برخوردار است، كه پاداش آن فقط به خداوند بزرگ برگزار شده است. كه اميرالمؤمنين(عليه السلام) درجائى ديگر مى‏ فرمايد:«و الصيام ابتلاء لاخلاص الخلق‏» روزه براى آزمايش اخلاص مردم است خداوند روزه را براى آزمايش اخلاص مردم واجب فرموده است، كه روزه در اخلاص عمل بسيار مؤثر است، يعنى كسى كه روزه مى‏ گيرد و تمامى روز را با همه امكان بخوردنيها و آشاميدنى‏هايى كه در اختيار دارد، در عين حال امساك مى‏ نمايد، جز اخلاص به پيشگاه حضرت حق مفهومى ديگر ندارد، و در قسمتى از نهج البلاغه مى‏ فرمايد: «و صوم شهر رمضان فانه جنة من العقاب‏» و يكى از دلائل وجوب روزه اين است كه روزه ماه رمضان سپر است از عقاب الهى، يعنى روزه موجب غفران و آمرزش گناهان و معاصى انسان است، كه به وسيله روزه نجات از آتش جهنم و عقوبت پروردگار به دست مى‏ آيد.

منبع:http://www.sahmiran.com/

حدیث

خصال هفتگانه مخصوص روزه‏ داران: در حديثى طويل حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) از پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) چنين نقل مى‏ فرمايد كه پيامبر (صلى الله عليه و آله) فرمود: «ما من مؤمن يصوم شهر رمضان احتسابا الا اوجب الله تبارك و تعالى له سبع خصال: اولها يذوب الحرام من جسده، و الثانية يقرب من رحمة الله عزوجل، و الثالثة قد كفر خطيئة ابيه آدم، و الرابعة يهون الله عليه سكرات الموت و الخامسة امان من الجوع و العطش يوم القيمة و السادسة يطعمه الله عزوجل من طيبات الجنة، و السابعة يعطيه الله عزوجل برائة من النار، قال: صدقت‏يا محمد» . هيچ مؤمنى نيست كه ماه رمضان را فقط به حساب خدا روزه بگيرد، مگر آنكه خداى تبارك و تعالى فت‏خصلت را براى او واجب و لازم گرداند: 1- هر چه حرام در پيگرش باشد محو و ذوب گرداند، 2- به حمت‏خداى عزوجل نزديك مى‏ شود، 3- (با روزه خويش) خطاى پدرش حضرت آدم را مى‏ پوشاند، 4- خداوند لحظات جان كندن را بر وى آسان گرداند، 5- از گرسنگى و تشنگى روز قيامت در امان خواهد بود، 6- خداى عزوجل از خوراكيهاى لذيذ بهشتى او را نصيب دهد، 7- خداى و عزوجل برائت و بيزارى از آتش دوزخ را به او عطا فرمايد. (پرسش كننده در اين حديث مفصل، عالم يهودى بود) كه عرض كرد راست گفتى اى محمد.

منبع:http://www.sahmiran.com/

گالری تصاویر

ماه ماه

ماه رمضان نهمین ماه از ماههای قمری و بهترین ماه سال است. واژه رمضان از ریشه «رمض» و به معنای شدت تابش خورشید بر سنگریزه است. می‌گویند چون به هنگام نامگذاری ماه های عربی، این ماه در فصل گرمای تابستان قرار داشت، ماه «رمضان» نامیده شد، ولی از سوی دیگر، «رمضان» از اسماء الهی است. این ماه ماه نزول قرآن و ماه خداوند است و شب‌های قدر در آن قرار دارد. فضیلت ماه رمضان بسیار زیاد و نامحدود است. به برخی از حوادث و رویدادهای مهم این ماه اشاره می‌شود: وفات حضرت خدیجه در دهم رمضان سال دهم بعثت. ولادت امام حسن مجتبی علیه السلام نیمه رمضان سال دوم هجرت. جنگ بدر در سال دوم هجرت. فتح مکه در سال هشتم هجرت. مراسم عقد اخوت و پیمان برادری میان مسلمان، و ایجاد اخوت اسلامی بین پیامبر و امام علی علیه السلام. بیعت مردم به ولایت‌عهدی امام رضا علیه السلام در سال 201 قمری.

منبع : هدایة الانام الی وقایع الایام، محدث قمی، ص 21

اعمال ماه مبارک رمضان

اعمال ماه مبارک رمضان در یک نگاه [22.6.86]
غسل پاكي و نيت 30 روزه و صدقه روز اول ماه
2 . هر روز نماز هاي نافله به اين ترتيب انجام شود : قبل از اذان صبح 11 ركعت نماز شب ، 2 ركعت نافلة صبح ، قبل از ظهر 8 ركعت نافلة ظهر ،قبل از نماز عصر 8 ركعت نافلة عصر ،قبل از نماز مغرب 2 ركعت نافلة مغرب ،بين نماز مغرب و عشا 2 ركعت نماز غفيله ، بعد از نماز عشا نماز وتيره(2 ركعت نشسته يا 1 ركعت ايستاده)خوانده شود .
نماز هاي نافله همانند نماز صبح با نيت نافله مي باشند.
3 . ختم قرآني فارسي و عربي ، ختم عربي تقديم به حضور مبارك آقا صاحب الزمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) ختم فارسي ذخيره آخرت براي خودمان امانت نزد چهارده معصوم .
4 . هر روز بين نماز ظهر و عصر 1 صلوات و 1 آيه الكرسي خوانده شود و به ترتيب روزي يكي اضافه شود تا روز سي ام به 30 مرتبه برسد و بعد طلب حاجت سخت شود .
5 . از روز سيزدهم ماه رمضان تا شب 27 ماه رمضان سورة قدر به تعداد 23 مرتبه بين نماز مغرب و عشا تلاوت شود .
6 . سورة تبارك ( ملك ) هر روز تلاوت شود .

رمضان ماه برکت خدا

قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: إنَّما سُمِّیَ رَمَضانُ؛ لِأَنَّهُ یُرمِضُ الذُّنوبَ(1) ؛‌ رمضان را به این خاطر رمضان نامیده‏اند كه گناهان را مى‏سوزاند .

- قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: أتَدرونَ لِمَ سُمِّیَ شَعبانُ شَعبانَ؟ لِأَنَّهُ یَتَشَعَّبُ مِنهُ خَیرٌ كَثیرٌ لِرَمَضانَ، و إنَّما سُمِّیَ رَمَضانُ رَمَضانَ؛ لِأَنَّهُ تُرمَضُ فیهِ الذُّنوبُ ـ أی تُحرَقُ ـ (2) ؛ آیا مى‏دانید كه چرا شعبان را شعبان نامیده‏اند؟ چون از آن، خیر فراوان براى رمضان، منشعب مى‏شود، و رمضان را به این خاطر رمضان نامیده‏اند كه گناهان در آن، سوزانده مى‏شوند .

هر كس رمضان را از روى ایمان و براى خدا و پاداش او، روزه بگیرد و به عبادت برخیزد، گناهان گذشته‏اش آمرزیده مى‏شود؛ و هر كس شب قدر را از روى ایمان و به امید پاداش الهى، به عبادت بایستد، گناهان گذشته‏اش بخشوده مى‏گردد.

- الدرّ المنثور عن عائشة: قیلَ لِلنَّبِیِّ صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: یا رَسولَ الله، ما رَمَضانُ؟ قالَ: «أرمَضَ الله‏ُ فیهِ ذُنوبَ المُؤمِنینَ و غَفَرَها لَهُم»(3) ؛ به پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله گفتند: اى پیامبر خدا! رمضان چیست؟ فرمود: «خداوند در آن، گناهان مؤمنان را مى‏سوزاند و مى‏آمرزد.»

- قال رسول الله‏ صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: مَن صامَ رَمَضانَ و قامَهُ إیمانا وَاحتِسابا غُفِرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ،
و مَن قامَ لَیلَةَ القَدرِ إیمانا وَاحتِسابا غُفِرَ لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ (4) ؛ هر كس رمضان را از روى ایمان و براى خدا و پاداش او، روزه بگیرد و به عبادت برخیزد، گناهان گذشته‏اش آمرزیده مى‏شود؛ و هر كس شب قدر را از روى ایمان و به امید پاداش الهى، به عبادت بایستد، گناهان گذشته‏اش بخشوده مى‏گردد.
- قال رسول الله‏ صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: شَهرُ رَمَضانَ شَهرٌ فَرَضَ الله‏ُ عز و جل عَلَیكُم صِیامَهُ؛ فَمَن صامَهُ إیمانا وَاحتِسابا خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَیَومَ وَلَدَتهُ اُمُّهُ(5) ؛ ماه رمضان، ماهى است كه خداوند، روزه آن را بر شما واجب ساخت. پس هر كس آن را از روى ایمان و به امید پاداش الهى روزه بدارد، از گناهانش بیرون مى‏آید، همچون روزى كه مادرش او را زاده است .

- قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: مَن صامَ رَمَضانَ و خَتَمَهُ بِصَدَقَةٍ؛ و غَدا إلَى المُصَلّى بِغُسلٍ، رَجَعَ مَغفورا لَهُ (6)؛ هر كس رمضان را روزه بدارد و آن را با صدقه به پایان ببرد و با غسل به نمازگاه برود، آمرزیده باز مى‏گردد .

- قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: یَأمُرُ الله‏ُ مَلَكا یُنادی فی كُلِّ یَومٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ فِی الهَواءِ: أبشِروا عِبادی! فَقَد وَ هَبتُ لَكُم ذُنوبَكُمُ السّالِفَةَ، و شَفَّعتُ بَعضَهُم فی بَعضٍ فی لَیلَةِ القَدرِ، إلاّ مَن أفطَرَ عَلى مُسكِرٍ أو حِقدٍ عَلى أخیهِ المُسلِم(7)؛ خداوند به فرشته‏اى فرمان مى‏دهد كه در هر روز از ماه رمضان در هوا ندا دهد: «اى بندگان من! مژده! گناهان گذشته شما را بخشیدم و شفاعت شما را درباره یكدیگر در شب قدر قبول كردم، مگر آن كه با شراب افطار كرده باشد، یا از برادر مسلمانش كینه در دل داشته باشد.»
- قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: إنَّ رَمَضانَ شَهرٌ افتَرَضَ الله‏ُ عز و جل صِیامَهُ، و إنّی سَنَنتُ لِلمُسلِمینَ قِیامَهُ؛ فَمَن صامَهُ إیمانا وَاحتِسابا خَرَجَ مِنَ الذُّنوبِ كَیَومَ وَلَدَتهُ اُمُّهُ(8) ؛ همانا رمضان، ماهى است كه خداوند، روزه آن را واجب كرده است و من قیام (براى نماز) را در آن، سنّت قرار داده‏ام . پس هر كس آن را از روى ایمان و به خاطر ثواب الهى روزه بدارد، از گناهان خارج مى‏شود، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

- قال رسول الله صلى‏الله‏علیه‏و‏آله: مَن صامَ رَمَضانَ؛ و عَرَفَ حُدودَهُ؛ و تَحَفَّظَ مِمّا كانَ یَنبَغی لَهُ أن یَتَحَفَّظَ فیهِ، كَفَّرَ ما قَبلَهُ
(9) ؛ هر كس رمضان را روزه بدارد و حدود آن را بشناسد و خود را از آنچه سزاوار خویشتندارى در این ماه است، نگه بدارد، گناهان پیشین را پاك كرده است.

منبع : تبیان

ماه مبارک رمضان زمینه ساز شناخت بهتر خویشتن

خودسازى از خودشناسى آغاز مى‏شود. نخست‏بايد خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت; چرا كه با خودشناسى، خداشناسى‏تحقق مى‏يابد و اگر خدا را شناختيم، خود را ساخته‏ايم.
در آغاز بايد ديد چرا پديد آمده‏ايم؟ و هدف از پيدايش و خلقت ما چيست؟خداوند در قرآن كريم تصريح كرده‏است كه:«و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون; من جن و انس را نيافريدم، جز براى اين‏كه عبادت كنند».
در تفاسير زيادى «ليعبدون‏» به معناى «ليعرفون‏» آمده‏است; يعنى هدف از خلقت‏شناخت است و گرنه عبادت فقط نماز و روزه و در سجاده نشستن و خدا را نيايش كردن‏نيست. نماز و روزه و ...، شعبه‏اى از عبادت است كه شايد از عبادت اجتماعى اهميتش‏كم‏تر باشد، زيرا در آن جا انسان فقط به خود مى‏انديشد، و عبادت در معناى‏گسترده‏تر با ديگران و به ديگران انديشيدن است. عبادت، دردشناسى و دردزدايى است.
عبادت، در جمع زيستن و براى جمع زيستن است.اين كه عبادت بيش‏تر به صورت جمعى مطرح مى‏شود و بر مسجد و جمعه و جماعت تاكيدمى‏شود، براى اين است كه شناخت انسان به خويش منحصر نشود و به ديگران نيز سرايت‏كند. ما آفريده نشده‏ايم كه تنها گليم خود را از آب بيرون بكشيم بلكه بايد درمتن قرار بگيريم نه در حاشيه. در جمع زندگى كنيم نه در دير. به فكر چاره‏جويى ازديگران باشيم نه تنها چاره‏جويى از خويشتن. به هرحال، بحث ما درباره شناخت نيست‏كه بحثى است طولانى و از آن مى‏گذريم. اما آن‏چه گفتنى است، اين است كه انسان‏چگونه بايد خود را بسازد و چگونه بايد خود را آماده كند تا انسانى الهى گردد;تا قابليت‏خليفه الله شدن پيدا كند. خودسازى به اين است كه منش خود را به‏گونه‏اى تغيير دهيم كه پروردگار مى‏خواهد، و به عبارت ديگر: اگر هم طبيعت ما مايل‏به تكبر و خودخواهى است، بايد نفس خويشتن را چنان رياضت دهيم كه از فراز كبر ونخوت فرودآيد و به تواضع و فروتنى گرايد. اگر طبيعت ما، به بخل تمايل بيش‏ترى‏دارد، چون اين صفت مورد نكوهش خداوند و تمام پيامبران و اوليا و خردمندان‏مى‏باشد، پس بايد از آن دست‏برداشت و سخاوت‏مند شد. خلاصه بايد صفات سلبيه (منفى)
را از قلب زدود، چنان كه صفات ثبوتيه را چون جامه‏اى تميز و زيبا در بر كرد.
بايد قلب را از آن چه در نظر مولا و پروردگارمان ناخوشايند و مكروه است، پاك‏كرد و بايد تمام اعضا و جوارح را در راه رضايش به كار گرفت.
خويشتن را بايد با حلم و بردبارى عادت داد كه درجه و مقام آدمى را والا كند ودر ميان مردم مايه شرف و عزت باشد و با نيكان و بزرگان هم صحبت‏شود و از هرچه‏مايه پستى و تن‏پرورى و تنبلى است دور سازد و آن چه كه انسان را به خدايش نزديك‏و مقرب مى‏كند، به آن سوى سوق دهد و عاقبت‏خير و نيك فرجامى، ثمره و نتيجه‏اش‏باشد.

منبع : تبیان زنجان